Aanmelden Nieuwsbrief

Beste Hugo de Jonge (https://zorgbelanggelderland.nl//corona-nieuws/corona-kwaliteit-van-leven/2020/07/beste-hugo-de-jonge/)

28-07-2020

Beste Hugo de Jonge

Ik herken mijn moeder niet meer

Onze kwetsbare ouderen in verpleeg- en verzorgingshuizen hebben veel schade opgelopen de afgelopen 3 maanden. Deze wordt nu zichtbaar. Onze collega Ellen Oomen mocht, na 3 lange maanden wachten, eindelijk weer op bezoek bij haar moeder, maar herkent haar niet meer. Ze is een schaduw van de opgewekte vrouw die ze was vóór corona. Daarom doet ze deze dringende oproep:

Beste Hugo de Jonge

Ik herken mijn moeder niet meer. Ze is 95 en dementerend. Een sterke zelfstandige vrouw; in haar werkzame leven was ze lerares en verpleegkundige. Ze heeft 2 dochters en 3 kleinzonen.
Gister mocht ik, na drie lange maanden, voor het eerst weer écht bij haar op bezoek in het woon-zorgcentrum. Weer samen aan één tafel in haar appartement een kopje thee drinken en elkaar écht in de ogen kijken.
Ik had me er enorm op verheugd. Het werd een grote teleurstelling.
Ik herkende haar niet meer.

Vóór de lockdown was ze een opgewekte, trotse vrouw. Nu is ze een schaduw van zichzelf.
Ze zit letterlijk met de handen in het haar, ze grijpt de hele tijd naar haar hoofd, trekt voortdurend aan haar haren. Ze is niet langer opgewekt.
Haar blik is getergd. Ze begrijpt niets meer van de wereld om haar heen.
Ze vraagt de hele tijd “Waar ben ik? Waar zijn mijn ouders gebleven? Mijn kinderen zijn zoek!”
De drie maanden zonder écht contact met haar geliefden hebben haar geen goed gedaan. Ze mist een knuffel, een vertrouwd gezicht. Even samen haar robotkat aaien. Ze mist iemand die de goede vragen aan haar stelt.
En de juiste antwoorden geeft op haar vele vragen. Ze mist haar kleinkinderen.

Lees verder onder de foto

102953789 1677485812409084 672387532040905401 N

Natuurlijk heb ik haar de afgelopen maanden bezocht via de spreek-luisterverbinding.
Maar kun je je voorstellen, Hugo, hoe dit voor een dementerende is? Ze wordt een vreemd kamertje binnen gereden, voor een tafel geparkeerd. Dan zit er buiten, op 3 meter afstand -met een ruit ertussen die het beeld vervormt- een dochter die ze voorheen ook vaak al niet herkende. De microfoon kraakt enorm. Hier wordt ze bang van. En ze vraagt steeds: “Waar ben ik?”
Het waren geen prettige bezoekjes, de situatie is té gemaakt. Ze halen het bij lange na niet bij écht contact en nabijheid.

Wat is het meest belangrijk voor ouderen in hun laatste levensfase Hugo? Nabijheid en contact met hun geliefden, met het risico dat ze misschien iets eerder overlijden? Of eenzaamheid en verwarring, met toch ook nog een behoorlijk risico op overlijden?
Medisch ethicus Erwin Kompanje stelt dat de psychologische effecten van sociale isolatie heel groot zijn. De onzekerheid, het gemis van aanraking en geliefden: het kan een enorme en langdurige impact hebben op het welbevinden van mensen. Wetenschappelijke literatuur wijst uit dat mensen in een sociaal isolement een veel grotere kans hebben op overlijden, zeker op hogere leeftijd. Isolement heeft impact op het immuunsysteem. Wanneer hier ook nog gevoelens van eenzaamheid en hopeloosheid bij komen, vermindert hun afweer verder. Ze worden vatbaarder voor ziekte.

Dus kun je mij één ding beloven Hugo?
Mocht er een tweede coronagolf komen, beloof je dan dat je júist de kwetsbare mensen, of hun vertegenwoordigers, de vrijheid geeft om zelf te kiezen wat kwaliteit van leven voor hen betekent? Velen van hen zullen ongetwijfeld het contact met naasten verkiezen boven opsluiting.
Een opsluiting die ook nog eens geen garanties geeft dat ze niet ziek worden, hebben we gemerkt.
Ik hoop dat mijn moeder de komende tijd weer zichzelf wordt; de opgewekte vrouw die ze was vóór corona. Maar ik vrees dat die drie maanden opsluiting tot onherstelbare schade heeft geleid.
Dus, Hugo, trek je lessen hieruit. En als je weer voor deze keuze komt te staan, denk dan even aan mijn moeder.