Aanmelden Nieuwsbrief

Blogserie Storytelling (https://zorgbelanggelderland.nl//corona-nieuws/meedoen-in-tijden-van-corona/2020/06/blogserie-storytelling-aflevering-5/)

28-07-2020

Blogserie Storytelling

Aflevering 5: Kwetsbaar in het verpleeghuis

Meedoen In Tijden Van Corona

Zorgbelang Inclusief verzorgt deze blogserie op basis van telefonische interviews met onze achterban. 

Aflevering 5: Kwetsbaar in het verpleeghuis


Henry (55) is onlangs door een emotionele achtbaan gegaan.
Zijn moeder stierf net na een verhuizing naar het verpleeghuis aan een forse paniekaanval met hartfalen.

Henry vertelt: “Mijn moeder was van kinds af aan al gevoelig.
Drie jaar geleden werd ze opgenomen in het ziekenhuis met een paniekaanval met waanideeën. Er werd toen ook beginnende dementie geconstateerd. Dit versterkte de paniekaanvallen waardoor ze nog zenuwachtiger werd en meer achterdocht koesterde. We hebben daarom destijds thuiszorg, eten en dagbesteding voor haar geregeld.
De afgelopen jaren had ze groeiende paniekaanvallen. Ieder jaar in december nam de paniek toe. Meestal was dit op te lossen met bellen en bezoeken, maar afgelopen december had ze een paniekaanval die niet over ging.
In overleg met de huisarts en casemanager dementie is toen besloten om kalmerende medicatie toe te dienen. Ze werd hier echter wel duf van en daarbij kreeg ze ook last van waanideeën; zo geloofde ze dat de medicatie en het eten haar vergiftigden.

Vanaf februari dit jaar kregen we haar niet meer rustig. In maart heeft ze
’s nachts, naast dat ze ons dag en nacht belde, ook een aantal keren haar personenalarmering gebruikt. Het was toen al coronatijd dus de dienstdoende huisarts kwam – uit voorzorg- gehuld in een coronapak binnen. Dit was voor haar een angstige ervaring mede doordat het ook niet haar eigen huisarts was.

Ze bleek hartritmestoornissen te hebben en kreeg hier medicatie voor.
Ook bleek dat ze al een paar dagen haar rustgevende medicatie uitspuugde. Daardoor was ze steeds meer in paniek. Een paar dagen later heeft ze weer gealarmeerd; dit keer kwam de ambulance. Ze was helemaal niet meer aanspreekbaar. Door de toenemende paniek was thuis blijven geen optie meer. Maar er was nog geen diagnose en indicatie voor opname en plaatsing in een verpleeghuis. Dit duurt normaal gesproken weken tot maanden.
Een spoedopname in een ziekenhuis kon niet in verband met corona.
Ook een Topkamer in een eerstelijnsvoorziening was geen optie omdat ze daarna niet meer naar huis kon. De enige mogelijkheid leek toch om het op te lossen met thuiszorg en mantelzorg. Maar door corona kon de thuiszorg maar minimaal opschalen.”

Extreem snel
“We hebben om die reden besloten toch een indicatie aan te vragen voor een verpleeghuis. Ik heb in samenwerking met de huisarts en geriater het CIZ (Centraal Indicatieorgaan Zorg) gebeld.
Ik trof daar een heel deskundige medewerker, die ook nog eens heel empathisch was. Ik werk zelf als adviseur in de gezondheidszorg en merkte dat het CIZ het waardeerde dat ik verstand van zaken heb. Door het aanleveren van de juiste informatie en gegevens werd de indicatie supersnel afgegeven.  Hier was ik natuurlijk heel blij mee, maar tegelijkertijd vind ik het zorgelijk. Er klopt iets niet in het systeem als alleen mensen met verstand van zaken snel een indicatie geregeld krijgen.
We hadden geluk dat er ook een crisisplek beschikbaar was in het verpleeghuis. Deze was eigenlijk voor iemand anders, maar door angst voor corona wilde diegene de plek niet innemen.
Dus we hadden niet alleen binnen één week een indicatie, maar binnen enkele dagen ook een plek in een verpleeghuis. Er zaten 10 dagen tussen het moment dat we besloten een indicatie aan te vragen en de verhuizing.
Dat was echt extreem snel.”

Lees verder onder de foto
Istock 537738695

Hartverscheurend
“De verhuizing was heel absurd. We mochten haar niet zelf verhuizen, dat moest een verhuisbedrijf doen. We mochten ook niet mee naar binnen.
Ik heb bij de sluis bij de ingang afscheid van haar moeten nemen. Ze was al zo in paniek, het was verschrikkelijk moeilijk om haar daar zo achter te laten.
Dat hakte er echt in. Ik mocht daarna natuurlijk ook niet op bezoek. Dus we hebben haar kamer niet gezien.
Alles ging via beeldbellen en op afstand. Het personeel was heel empathisch. Zo maakten ze een opname van haar kamer, zodat wij een beeld kregen van hoe ze daar zat. Ook stuurden ze regelmatig filmpjes en appjes om te laten zien hoe het met haar ging. Ik ging elke dag even op raamvisite. Ik neem echt mijn petje af voor het personeel; ze begon alweer een klein beetje op te bloeien. Waarschijnlijk is ze haar medicatie weer uit gaan spugen, want na
13 dagen kreeg ze weer een enorme paniekaanval.  De zorg belde mij zodat ik haar hopelijk aan de telefoon gerust zou kunnen stellen. Ze gilde alleen maar en kwam niet uit haar woorden. Het was hartverscheurend; ik kon haar niet vast houden. Ze is tien minuten later overleden; haar hart had het begeven. Ze is in paniek gestorven. Ik mocht daarna wel in mijn eentje naar binnen. Mijn vrouw moest wachten in de auto. Ze lag er rustig bij. Dat was goed om te zien.

Daarna moest ik de uitvaart regelen. Dat ging ook allemaal op afstand.
De uitvaartverzorger mag veel handelingen niet uitvoeren in verband met corona, dus de kist werd om die reden meteen dichtgemaakt. Het is echt lastig om nu een uitvaart te regelen. De regel dat er maximaal 30 mensen mogen komen zorgt ook voor oplopende spanningen in de relationele sfeer kan ik je vertellen. Ook het feit dat je daarna niet samen na mag praten met koffie geeft een kil gevoel. We hebben na staan praten op de parkeerplaats.”

Kwetsbaar
“Het was alles bij elkaar een heel pijnlijke ervaring. En extra door corona.
Ik voelde me de periode dat mijn moeder in het verpleeghuis zat heel machteloos. Op afstand moeten blijven en iets voor de ander willen betekenen verhouden zich niet tot elkaar.
De periode die ik voor haar mocht zorgen ervaar ik als zinvol; ik kon iets voor haar betekenen.
Ik vind het ook lastig dat een woonzorgcentrum of verpleeghuis in deze tijd andere prioriteiten stelt dan je thuis zou doen. Het feit dat je niet op bezoek mag; dat is een standaardoplossing in plaats van maatwerk.

Het enige voordeel van deze tijd is dat ik heb ervaren dat personeel in de zorg veel dichterbij hun passie komt dan voorheen. Zij kunnen juist wel veel meer betekenen. Ik heb ook wel gemerkt dat het personeel het heel moeilijk had met de plotselinge dood van mijn moeder. Ze belden nog om er over na te praten.
Als ik één les geleerd heb van dit alles is het dat het leven enorm kwetsbaar is. Ik zou anderen mee willen geven: wees daar alert op. En bespreek dingen op tijd ook als het nog niet aan de orde is. Zo is het als mantelzorger heel belastend als je niet weet wat de wil van de overledene is. Mijn moeder wist zelf niet wat ze wilde, maar ze had wel aangegeven dat zij er vrede mee had dat wij dit voor haar zouden invullen. Sta af en toe stil bij de kwetsbaarheid van het leven, daarmee waardeer je het veel meer.”