Columns over Wlz-cliëntondersteuning in de praktijk

Onze cliëntondersteuners Wet langdurige zorg, Thessa Busser en Jeroen Willemsen, geven de komende tijd een inkijkje in hun veelzijdige werk. In columns waarin af en toe een kwinkslag en wat filosofische reflectie niet ontbreken, delen ze persoonlijke verhalen waarin alle facetten van hun rol aan bod komen. Welke dilemma's kom je tegen als onafhankelijk cliëntondersteuner, zowel ethisch als praktisch? En hoe balanceer je tussen regels, wensen en realiteit? Deze keer de column 'Gevangen in een gedwongen huwelijk', door Jeroen Willemsen.
Leestijd: 2 minuten.

Foeteren en tieren, niets deugt. Daar gaan we weer. Voor de zoveelste keer. Anja spuugt haar frustratie als vuur over haar begeleiders, over de zorginstelling waar ze woont, eigenlijk over iedereen die haar in de weg loopt. Ze voelt zich gevangen. Vastgeketend. Beperkt in haar vrijheid. En vrijheid, dát is wat ze wil. Maar hoe kom je vrij als je niet weg kunt? En wat betekent vrijheid eigenlijk voor Anja?

Wat doe je als je woont in een zorginstelling die voelt als een gouden kooi, een plek waar je ooit noodgedwongen terechtkwam, maar waar je geen uitweg meer lijkt te vinden? Zou het kunnen voelen als een gedwongen huwelijk? Een verbintenis waar je nooit voor koos, maar waarin je bent blijven hangen zonder een ontsnappingsroute?

Die vragen laten me niet los. Ik begeleid Anja nu al een paar jaar. Ze is vijftig en leeft in een instelling tussen tachtigjarigen, zeg maar: de generatie van haar moeder. Tussen de ‘grijze ballonnen’, zoals een oud-cliënt ooit tegen me zei.

Twee jaar geleden kwam Anja hier terecht. Haar huis was ernstig vervuild. Haar partner had haar verlaten, dat huwelijk hield geen stand, en haar kinderen had ze sindsdien niet meer gezien. Haar wereld was ingestort. Maar via TikTok vond ze een sprankje hoop: een nieuwe vriend, een nieuw avontuur. Of ze naar zijn vaderland wilde verhuizen? Ja, dat wilde ze.

Vol energie begon ze haar spullen te verkopen, klaar voor een nieuwe start. Iedereen keek toe begeleiders, manager, teamleider, wie niet?—hoe Anja zich klaar maakte om de instelling voorgoed te verlaten. Maar op het moment van vertrek… gebeurde het niet. Ze ging niet weg. Tot op de dag van vandaag weet niemand waarom.

Klik hier om de column 'Je ziet het niet' te lezen.