Aanmelden Nieuwsbrief

Blogserie: Storytelling (https://zorgbelanggelderland.nl//nieuws-en-agenda/meedoen-in-tijden-van-corona/2020/10/blogserie-storytelling/)

03-12-2020

Blogserie: Storytelling

Aflevering 1: Ik voel me eenzamer dan anders

Meedoen

Zorgbelang Inclusief verzorgt deze blogserie op basis van telefonische interviews met onze achterban.

Melanie (31), woont begeleid zelfstandig bij een RIBW-instelling in Gelderland 

Ik voel me eenzamer dan anders
“Contact houden is voor mij sowieso al lastig omdat ik autisme en een
Post Traumatische Stress Stoornis heb. Maar nu is het extra ingewikkeld”, vertelt Melanie. “Normaal gesproken heb ik het best druk met verschillende werkzaamheden en hobby’s. Ik werk onder andere als ervaringsdeskundige in de GGZ. Mijn werk ligt nu voor een groot deel stil. Ik kan wel wat dingen thuis doen, maar dat vind ik erg lastig.”

Melanie legt uit: “ik voel me normaal gesproken al snel eenzaam; dat is nu alleen maar erger geworden. Want behalve de begeleiding mag niemand meer op bezoek komen. Ik heb wel leuke Facebook contacten, maar dat is toch heel anders dan mensen live zien. Gelukkig mogen we nog wel op ons balkon zitten en sinds eind vorige week ook met maximaal drie mensen in de tuin. Wel op afstand natuurlijk.

Doordat ik nu veel meer binnen zit heb ik enorme emotionele schommelingen. Meer dan anders. Het wisselt van het ene op het andere moment. Vooral het weekend is lastig omdat ik dan veel minder contact heb met de begeleiding. Gelukkig heb ik wel nog een hele lieve kat.

Ik zit nu veel in pyjama tv te kijken; films en documentaires. Ook ben ik weer begonnen met gamen en lees ik meer. Mijn begeleidster en ik hebben een weekplanning gemaakt met verschillende activiteiten, maar het is lastig om de structuur vast te houden. Ik probeer op tijd naar bed te gaan, maar ik val met veel meer moeite in slaap.” Lees verder onder de foto.

Person 3532442 960 720

De deur uit gaan vind ik spannender
“Ik heb meerdere keren per dag contact met de begeleiding, vooral telefonisch. Met hen praat ik veel over mijn angst. Dat helpt me echt.
Ik vind de deur uit gaan nu nog spannender dan anders. Omdat ik onder de risicogroep val; ik heb namelijk longklachten. Sinds eind vorige week spreek ik de begeleiding ook in de tuin of tijdens een wandeling. Ik mag nu weer met een begeleider samen boodschappen doen. Dat is fijn, want dat is voor mij echt een uitje. Ook videobel ik nu elke dag met mijn moeder. Met mijn neefje en broer videobel ik ook en met andere familieleden bel ik.

In de weekplanning hebben mijn begeleidster en ik ook momenten gepland om regelmatig naar buiten te gaan voor een frisse neus. Als ik nu alleen naar buiten ga combineer ik dat met het videobellen met mijn moeder, zodat het minder spannend voor me is.”

Weinig aandacht voor GGZ patiënten
“Wat me nu helpt is het begrip van mijn omgeving. Zij verwachten niet meer van me dan ik waar kan maken. Waar ik wel moeite mee heb is dat er in de media veel gesproken wordt over de gevolgen van de Coronacrisis voor mensen met een verstandelijke beperking en (dementerende) ouderen.
Maar er wordt nauwelijks iets gezegd over GGZ patiënten. Dat terwijl deze mensen dezelfde moeilijkheden ervaren. Het zou me goed doen als hier meer aandacht voor zou zijn”, vertelt Melanie tot slot.